‘Muziek, maar ook kunst in het algemeen, stijgt boven alles uit’: Interview met Aidan Mikdad

Hij studeert piano in Amsterdam, zijn laatste jaar, maar volgt ook lessen in Madrid. Naast een grote interesse in alle vormen van kunst probeert hij ook nog de Spaanse taal te leren en verdiept hij zich sinds kort in de natuurkunde. Aidan wil zich graag veelzijdig ontwikkelen, ook op muzikaal gebied, en de eerste vioolles zit er inmiddels op. “Maar ik ben een vrij normaal persoon”, verklaart hij. “Ik sta met beide benen op de grond.”

Aidan, zestien jaar jong, heeft een Nederlandse moeder en een Syrische vader. Behalve zijn naam, heeft de cultuur van het thuisland van zijn vader, hem verder niet beïnvloed. “Mijn vader woont al dertig jaar in Nederland en mijn Syrische familie woont veilig in Dubai. Ik spreek de taal niet en heb eigenlijk niets uit die cultuur meegekregen.” Om daar even later aan toe te voegen: “Ik kan me sowieso niet identificeren met één cultuur.”

Wanneer Aidan zich ontspant met een boek, dan leest hij graag over de natuurkunde, de wetten van het universum. Hij maakt een vergelijking met de kunst. “Muziek, maar ook kunst in het algemeen, stijgt boven alles uit, komt het dichtst bij dat hele grote. We leven zó ééndimensionaal! Het inspireert om vanuit een heel ander perspectief naar de dingen te kijken, de betrekkelijkheid en het nietige te ervaren.” In de schilderkunst gaat de voorkeur van de jonge pianist uit naar de moderne kunst. “Rothko vind ik een mooie schilder. Net als mijn vriendin, die zangeres is, vind ik dat kunst een onderdeel is van ons leven, alles wat we doen wordt er aan gerelateerd.”

Voor een zestienjarige klinkt het allemaal een beetje wijsneuzerig, maar volgens Aidan heeft het niets met levenservaring te maken, maar met inzicht. Hij lacht wanneer hij zegt: “Ik hou ook van dingen die bij mijn leeftijd passen.” Dan heeft hij het over het studentenleven, chillen met vrienden en af en toe slempen in de kroeg. Wanneer hij wil ontspannen, gaat hij graag met vrienden naar jazz luisteren. “Wanneer ik naar klassieke muziek ga luisteren, ben ik direct analyticus, dat ontspant niet.”

Bij alles wat hij doet heeft Aidan muziek in zijn hoofd. Hij wordt er soms moe en onrustig van. “Hoe meer je ontdekt, hoe minder je weet. Dat geldt voor alle wetenschappen, maar zeker ook voor muziek”, legt hij uit. Wanneer hij echt heel moe is en erg onrustig wordt, dan stopt hij met spelen en gaat hij naar buiten. “Dat heb ik dan even nodig, even eruit.” Vervolgens weer fris repeteren voor het concert in de Waterstaatskerk. Hij zal het publiek onder andere trakteren op muziek van zijn favoriete componist Schubert én, naar zijn zeggen, de twee mooiste etudes van Rachmaninoff.

Interview door Wilma Lagendijk